Op naar een SC nummerplaat van onszelf
Vandaag was een dag vol formaliteiten, papieren en cijfers. Het eenvoudigste stuk daarvan was ook het eerste: een bezoek aan de kinderarts om 8.10. We waren erg benieuwd nar de nieuwe cijfers, vooral die wat betreft Alexanders gewicht. We hadden zelf het idee dat hij stevig is aangekomen en ook de hoogte in is gegaan, en het is altijd leuk als je dat bevestigd ziet worden. De kinderarts meldde ons echter dat hij helemaal niet zo veel is aangekomen en nog altijd helemaal onderaan de schaal bungelt qua gewicht. Onze hummel zit bij de onderste 5%! Niks veranderd sinds de vorige keer dus, maar de dokter kon ook wel zien dat Alexander een heel gezond en blij kind is, bijzonder actief, ondernemend en voor de duvel niet bang. Ze was heel geamuseerd toen ze zag hoe hij, terwijl ze hem onderzocht, zich alles liet welgevallen en ondertussen alle instrumenten van de dokter aan het bestuderen was. Behoorlijk uniek voor een baasje van zijn leeftijd, zei ze.
Qua lengte is Alexander nog steeds gemiddeld en de omtrek van zijn hoofdje is altijd klein geweest, ook bij de onderste 5-10%. De officiele cijfers zijn nu: 8,98 kilo zwaar (vorige keer 8,75), 76,8 cm lang (vorige keer 72,3) en de omtrek van zijn hoofdje is nu 44,5 cm (vorige keer 43,8). Wij vinden het desondanks een hele vent, die uk van ons. Als bonus kreeg hij bovendien nog een H1N1 vaccinatie, die Alex zonder een krimp te geven onderging, en is hij getest op hemoglobine, dat 11.8 bedroeg. Ook deze prik in zijn vinger kostte geen enkele traan, de zusters waren erg onder de indruk en vonden hem een voorbeeld voor andere kinderen. Dat doet een ouder goed!
Zal Robs nieuwe rijbewijs er ook zo uit zien?
Na dit bezoek zijn we doorgereden naar het DMV, het Department of Motor Vehicles. Rob heeft de afgelopen week wat gestudeerd op de verkeersregels van South Carolina en heeft daar zijn theorie-examen gedaan. Het mag geen verrassing zijn dat hij met vlag en wimpel geslaagd is: alle 30 vragen goed! En dat terwijl je er 11 fout mag hebben voordat je zakt. Daarna is hij met een instructrice in de auto gestapt voor een praktijkexamen en ook dat was kat in het bakkie. Rob mag zich nu de trotse eigenaar noemen van een South Carolina rijbewijs. Dit stelt ons in staat om zelf een auto te kopen, zodat we de lease bij Avis kunnen gaan opzeggen.
Hoewel het zeer eenvoudig is om je theorie en praktijk te doen (je hebt immers geen afspraak nodig en de kosten vallen ook nogal mee: 2 dollar voor de theorie en 12,30 voor het praktijkexamen inclusief rijbewijs), kost het wel de nodige tijd om alle papieren rond te krijgen, vooral als je, zoals wij, niet Amerikaans van geboorte bent. Met een dik pak officiele papieren, die tijdens ons bezoek nog verder gegroeid is, hebben we een hele poos aan de balie gestaan. Alex amuseerde zich ondertussen met de bal die we hadden meegebracht, een plantenbak waar hij flink in wilde graaien, een interessant kantoor waarvan de deur openstond en natuurlijk de baliemedewerksters, die allemaal erg gecharmeerd van hem waren. We hebben weer vaak mogen horen wat een schatje we toch hebben!
Elmo mag altijd op flinke knuffels rekenen
Omdat de papieren van Joyce nog niet helemaal in orde waren, moesten we naar het Social Security kantoor. Hier vraag je een soort sofinummer aan. Omdat we indertijd geen vertaling hadden van onze trouwakte is het bij ons eerste bezoek niet gelukt om zo’n nummer aan te vragen. Maar inmiddels hebben we die vertaling wel, dus warempel, het ding is aangevraagd en wordt met de post opgestuurd. Al met al zijn we van 8.00 tot 13.30 in de weer geweest, van kantoor naar kantoor en van formulier naar formulier.
Dit weekend gaan we naar Atlanta, omdat we daar maandag een afspraak hebben bij het Nederlandse consulaat. Onze paspoorten moeten verlengd worden, ook weer een hoop papieren rompslomp. Omdat we daar dan toch zijn, hebben we besloten een paar dagen in Atlanta te blijven. We hopen daar de dierentuin en het aquarium te bezoeken. Het zal dus een paar dagen rustig zijn op de blog, maar als we maandag terug zijn is er vast weer het nodige te melden.
.jpg)
Ik ben iemand die zijn verwachtingen het liefst een beetje binnen de perken houdt. Dan word je vaak verrast en als er iets mis gaat, valt het ook niet zo tegen. Toen we twee weken geleden tegen alle verwachtingen in de toezegging kregen dat we ons droomhuis mochten kopen en we een hypotheek zouden krijgen, gingen we dan ook helemaal los! We hadden de hele zaak al afgeschreven en door het oog van de naald was het dan toch gelukt. Geweldig!
Toen we een week of acht geleden met een dame van SunTrust hypotheken om de tafel zaten en haar uitlegden dat we een bepaald bedrag wilden lenen om een huis te kopen, wisten we echt niet waar we aan begonnen. We hadden ons oog laten vallen op een leuk huis in een mooie buurt, tegen een lage prijs dat je met Robs inkomen makkelijk kan betalen. SunTrust vroeg ons om wat papierwerk en bekeek alles knikkend: dat zou een fluitje van een cent zijn.
Het was inmiddels zo dat we bij de verkoper om uitstel moesten vragen. Steeds als we nieuwe papieren naar SunTrust stuurden, moesten we weer een week of langer wachten om te horen of het nu eindelijk naar wens was. Afgelopen zaterdag kregen we het bericht dat ze ons geen definitief ‘ja’ of ‘nee’ konden geven, maar als we zouden wachten tot januari en Rob zijn salaris in de USA ontvangt, zouden we zeker heel snel een hypotheek toegekend krijgen. Maar zoveel tijd hadden we niet: er waren immers ook andere mensen met belangstelling voor het huis. Als we het nu niet voor elkaar kregen, ging het over en het huis naar de andere mensen. Weg investeringen, weg tijd, weg huis.
