Peperazzi Blog

Om ons rodeo-uitje van afgelopen vrijdag een beetje te compenseren, zijn we zondag naar het Greenville County Museum of Art geweest. Het was buiten toch veel te warm, dus een beetje rondlopen in een ruimte met airco leek ons zeer aantrekkelijk. We waren ook benieuwd of dit een ‘echt’ museum was, in tegenstelling tot het Chapman Cultural Center waar we vorig weekend geweest zijn.

Welnu, hoewel het museum nog steeds niet verschrikkelijk groot was, leek het al veel meer op een samenhangend geheel. Het gebouw was ruim en op elke verdieping werd gewerkt rond een bepaald thema. Het meest indrukwekkend waren de tentoonstellingen van Jasper Johns, Andrew Wyath en mijn persoonlijke favoriet William H. Johnson. Deze laatste schilder was afkomstig uit Florence in South Carolina en er hingen behoorlijk wat werken uit zijn oeuvre. Daardoor kon je goed zien welke ontwikkeling hij als kunstenaar heeft doorgemaakt en hoe zijn stijl beinvloed is door bijvoorbeeld Vincent van Gogh. Ook zijn levensverhaal lijkt op dat van Vincent, want de beste man heeft de laatste 22 jaar van zijn leven in een gesticht doorgebracht nadat hij compleet was doorgedraaid.

Na een kleine anderhalf uur in het museum zijn we een klein stukje doorgereden naar Main Street, een knusse straat met wat terrasjes en winkeltjes, omgeven door veel groen zodat je ondanks het bloedhete weer (36 graden vandaag) toch een beetje beschut bent. Bij een vestiging van Marble Slab hebben we een verfrissende smoothie besteld en ons verwonderd over de werkwijze van deze ijssalon. Je kunt er allerlei soorten ijs bestellen en er vervolgens talloze extra’s in doen: chocolade, nootjes, fruit in alle soorten en maten. Op een stuk marmer worden deze extra’s vervolgens door je ijs gemengd voordat het in je hoorntje wordt geschept. Een bijzondere werkwijze waar het bedrijf ook zijn naam aan te danken heeft. Het zag er lekker uit en dat vinden meer mensen, want er stond een flinke rij te wachten.

Vandaag zijn we eens een kijkje gaan nemen in het Chapman Cultural Center in Spartanburg. Dit nog zeer jonge culturele centrum, dat nog maar een goed jaar in gebruik is, herbergt diverse kunstvormen waar je actief of passief aan kunt deelnemen. Er worden voorstellingen gegeven, je kunt er deelnemen aan workshops en er zijn drie kleine musea gevestigd. Deze musea hebben we vandaag bezocht.

Het Art Museum heeft een aantal schilderijen in bruikleen, meestal met een thema. Op dit moment is het thema ‘dieren’ en zijn er enkele tientallen schilderijen van Amerikaanse schilders te zien. De dieren in kwestie zijn beesten die typisch zijn voor Noord-Amerika. De werken zijn allemaal zeer figuratief, soms zelf fotorealistisch, en er zitten verschillende erg mooie werken tussen.

Op de tweede verdieping ligt het Spartanburg Historic Museum, dat ons wat meer vertelt over de geschienis van de stad en de county. Men heeft er wat oude voorwerpen van door de eeuwen heen, meestal geschonken door lokale bewoners, die een beeld schetsen van Spartanburg en hoe de plaats zich de afgelopen jaren ontwikkeld heeft. We leren hier iets meer over de indianen die vroeger in dit gebied zaten en vooral over diverse legers die veel invloed hebben gehad omdat ze hier gestationeerd waren. De informatie is wat fragmentarisch, hoewel men geprobeerd heeft om met het weinige materiaal toch een leuk en interactief museumpje te maken.

In een tweede gebouw ligt tenslotte het Science Museum. Dit bestaat uit vier zaaltjes met elk een ander thema: natuurhistorisch, biologie, natuurkunde en levende dieren. Het zijn maar kleine zaaltjes, dus je bent er snel door heen. Gelukkig mogen we vandaag gratis naar binnen (dat wisten we van tevoren ook niet) dus we hebben elk 10 dollar uitgespaard. Hartstikke mooi!

Na al deze cultuur (want het is het eerste museum dat we in lange tijd gezien hebben) dompelen we ons onder in iets heel anders. We zijn er al vaak genoeg langs gekomen maar nooit binnen geweest: drive-in restaurant The Beacon (Het Baken), een begrip in de wijde omtrek. Geen enkele presidentskandidaat slaat deze lokatie over. Wie het heeft over het vette eten uit het Zuiden, vindt bij The Beacon precies wat hij zoekt. Al op de parkeerplaats van het smoezelige pand zien we dat het niet veel goeds (of gezonds) kan zijn.

Zeer dikke Amerikanen hijsen zich uit auto’s die, als ik de nummerplaten mag geloven, uit heel het land komen. Binnen lijkt het nog het meest op een zeer plakkerige kantine die niet vaak wordt schoongemaakt. De rij voor de keuken is lang en de geur van frituurvet hangt als een vieze deken over je heen. We besluiten het bij twee drankjes te houden en vergapen ons aan de ontstellende borden vol stapels vet en supervet eten die een voor een voorbij komen. The Beacon is zeer trots op zijn reputatie en de mensen komen er in drommen naar toe, maar ik geloof nooit dat je erg oud wordt als je er vaak gaat eten.

De blog blijft nog even in songfestivalsferen, want vandaag hebben we naar de tweede halve finale kunnen kijken. Terwijl Rob in Gent voor de buis zat, keek ik zelf via internet en hebben we via de telefoon kunnen discussieren over wat er te zien was. Het niveau lag gelukkig een stuk hoger dan bij de eerste halve finale, dat was iets waar we het samen snel over eens waren.

Omdat Nederland niet meedeed, noch een ander land dat onze specifieke voorkeur kan wegdragen, was het makkelijk om objectief te oordelen over het aanbod. Op Litouwen na zaten alle kermisacts blijkbaar in de eerste halve finale en het aantal mensen dat vals zong lag ook een heel stuk lager. De landen die van ons een redelijke score kregen, gingen uiteindelijk ook door naar de finale. Alleen Malta bleef hangen, en dat vind ik een beetje vreemd want die had ik, samen met Turkije, de hoogste score gegeven.

Nu alle finalisten bekend zijn, kunnen we gaan speculeren wie er met de eindoverwinning naar huis gaat. Rusland wordt overduidelijk erg opgehemeld, maar zowel Rob als ikzelf vonden de prestatie van Dima Bilan hemeltergend. Als het aan ons ligt, is het songfestival volgend jaar niet in Moskou. Wat ons betreft mag Finland of Turkije er met de winst vandoor, hoewel die kans ook niet groot is aangezien het allebei onvervalste rocknummers zijn.

Behalve Rusland worden ook Zweden en gastland Servie getipt voor de winst. Dat zou betekenen dat de eindrace gaat tussen een over het paard getilde Rus, een opgeprikte Zweedse barbiepop en een zeer klassieke inzending van Servie. Als dat geen interessante strijd wordt, weet ik het ook niet meer. Hoe dan ook, er zit maar een ding op om er achter te komen en dat is zaterdag naar de ontknoping te kijken. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Gisteren heb ik met de nodige verbijstering naar de eerste halve finale van het Eurovisie songfestival gekeken. De livestream was verrassend strak en helder, dus ik heb alles zonder hikjes of stotterende beelden kunnen volgen. Ook het geluid was prima, dus mijn mening over de deelnemende liedjes is alvast niet gekleurd door een povere geluidskwaliteit. Maar ja, dan waren er nog 19 deelnemende nummers en daarover valt wel weer het nodige te zeggen.

Tot enkele jaren geleden was deelnemen aan het songfestival vrij eenvoudig. Je stuurde ofwel een ballad, ofwel een stampend dansnummer en hoopte dat jouw inzending het kaf was dat boven het koren uitstak. In 2002 won ineens een dame uit Letland die een verkleedact opvoerde, wat erin geresulteerd heeft dat er sindsdien elk jaar talloze garderobewissels plaatsvinden. De Oekraiense Ruslana bracht in 2004 een woeste dansact met veel etnische invloeden uit haar cultuur en haalde daarmee glansrijk de overwinning binnen. Het jaar daarop had nagenoeg elke deelnemer wel iets van de eigen cultuur in zijn nummer verwerkt.

De camp en kitschfactor van het songfestival groeit sowieso elk jaar, net als het aantal deelnemers trouwens (wie was er nog meer verbaasd om te ontdekken dat Azerbeidzjan in Europa ligt?), maar de laatste jaren gaat het wel heel snel. Wie zich het gekst gedraagt, springt er het meest bovenuit, zo lijkt de gedachtengang. De Oost-Europese landen zijn met name erg bedreven in dit soort bedenkelijke kunsten. Toch waren het de Finse monsters van Lordi die met hun Hardrock Hallelujah in 2006 de winst pakten.

Uiteraard vierden rocknummers in het jaar 2007 hoogtij, want goed voorbeeld doet goed volgen. Maar het winnende nummer was een hele eenvoudige inzending uit Servie, een mooie ballad in het Servisch en zonder opsmuk. Tussen het vele hardrockgeweld, leer en amusante rock-kapsels bleef zij uiteindelijk overeind. Dit jaar is men helemaal het spoor bijster. De gouden regel voor een winnend songfestivalnummer bestaat niet meer. Een ballad? Een dansnummer? Hardrock? Iets puur en etnisch? Of gewoon helemaal over-the-top? Het lijkt erop dat de meeste deelnemers kiezen voor een combinatie van al het voorgaande. Het is moeilijk te zeggen welk nummer uit deze brij de finish gaat halen. Maar, zoals ik gisteren al zei, Hind is het niet want zij sneuvelde inderdaad in de halve finale. Jammer meid, volgend jaar beter!