Een poosje geleden kwam Rob thuis met een plastic zakje met daarin een paar lepels van een romig mengseltje, een beetje zoals ongeslagen room. Hij had het van zijn collega Jennifer gehad, samen met een briefje erbij hoe je van dit goedje een Amish friendship bread moest maken. Het plastic zakje bevatte een levend gistmengsel dat blijkbaar zijn oorsprong vindt bij de Amish, een religieus kliekje van Zwitserse komaf, die tegenwoordig voornamelijk in Pennsylvania wonen. Deze mensen, ook wel Pennsylvania Dutch genoemd, zijn streng religieus en wijzen elke vorm van modern gemak af. Maar bakken kunnen ze blijkbaar als de beste.
De instructies bij het brood waren als volgt: dag 1 t/m 5, knijp elke dag enkele keren in de plastic zak met het mengsel, dag 6, voeg melk, bloem en suiker toe en kneed weer elke dag enkele keren tot dag 10, de dag waarop je de overige ingredienten toevoegt, nieuwe startzakjes met gistmengsel maakt en je eigen Amish brood bakt. Van de nieuwe startzakjes houd je er een zelf en de rest geef je weg aan vrienden, waarmee direct ook de naam ‘vriendschapsbrood’ verklaard is.
Ik heb het brood inmiddels enkele keren gemaakt en ook al geexperimenteerd met verschillende ingredienten en de resultaten zijn elke keer erg goed. Het brood is wel tamelijk zoet, het is meer een dessertbrood dan iets dat je tussen de middag eet, en omdat het recept voldoende is om twee broden mee te bakken, geef ik altijd een brood mee aan Rob om op zijn werk te delen met collega’s. Ik heb er nog nooit een kruimel van terug gezien.
Hoewel men graag denkt dat ‘alleen de Amish weten hoe je de startmix moet maken’, kun je op internet makkelijk het recept voor de starter vinden. Daarnaast zijn er ook veel variaties op het recept, dat zich blijkbaar makkelijk laat manipuleren, vrij wonderlijk voor een bak-recept, dat doorgaans redelijk nauw komt. Hoe dan ook, we hebben er al een aantal keren met smaak van gegeten. Wie het ook eens wil proberen (en aan vrienden wil doorgeven), kan hier beginnen.
